Korozja siarczanowa betonu, analiza problemu

Numer wydania: 2017/3, strona 230
Pawluk_3_2017Zaloguj się aby pobrać artykuł.
W artykule omówiono czynniki decydujące o odporności betonu na korozję siarczanową, do których należą przede wszystkim przepuszczalność betonu, zawartość cementu oraz jego skład. Przypomniano, że zawartość żużla większa od 60% w cementach hutniczych nie wymaga przestrzegania małej zawartości Al2O3 w żużlu ani C3A w cemencie. Natomiast w przypadku mniejszej od 50%, zawartość Al2O3 w żużlu powinna być mała, maksymalnie 11%, a C3A w cemencie nie przekraczać 8%. Wyjaśniono, że korozja siarczanowa powoduje przede wszystkim zmniejszenie pH, a zaczyna ono być groźne już przy pH mniejszym od 11,5, przyspieszając znacznie odwapnienie fazy C-S-H. Poruszono także najbardziej agresywny rodzaj korozji siarczanowej połączonej z karbonatyzacją betonu i prowadzącej do zniszczenia fazy C-S-H przechodzącej w thaumasyt, nie posiadający właściwości wiążących.
 
J. PAWLUK